Signaalgedrag bij personen met een neurologische aandoening (zoals (niet-)aangeboren hersenletsel, dementie, AD(H)D, autisme…) is vaak een uiting van het zelfregulerend systeem van het lichaam om tot rust te komen, om te herstellen van een overbelast zenuwstelsel (trauma, stress, over- onder- prikkeling, verval van het lichaamsschema bij dementie, enz …) waarbij verbale communicatie tekortschiet of zelfs overbodig is.

Het is essentieel om dit gedrag niet als “lastig” te bestempelen, maar als een hulpvraag. We bespreken mogelijke oorzaken van dit ‘signaalgedrag’, bedenken hoe we storend gedrag kunnen tegemoet komen en wat we daar als hulpmiddel kunnen tegenoverstellen.